در سکوت مردمان کوچک این شهر خاکستری بزرگ ـ ماه را می بینم که با

وقار و ارامش در اسمان صاف و تیره  ایستاده ـ در چهره ی ماه تاسفی می

بینم ـ نواری از نا امیدی در صورت رنگ پریده اش نمایان است ـ از ماه می

پرسم : "چه شده ماه پر غرور؟" ماه میگوید : "از این شهر خاکستری پر

سکوت ـ از این مردمان کوچک بی احساس ـ از این اسمان تار همیشگی ...

و از این که هر شب عاشقی می میرد به تنگ امده ام...

شب گذشته را به خاطر دارم ... ستاره ای بی فروغ از اسمان به زمین

افتاد...پس ان ستاره هم مانند ستاره های قبل که به زمین افتادند از

آن عاشقی بوده؟...    پاسخی برای ماه ندارم ـ با نگاهی به شهر بزرگ و

تیره ـ اوایی سر می دهم تا در کوچه های تار و خلوت بپیچد و بر سر شهر

سایه افکند ـ می اندیشم چه خوب است اگر هر شب ستاره ای از اسمان

به زمین بیفتد ... تا این شهر پر غبار و دل های سنگی مردمانش ستاره

باران شود...

حال دیگر ماه خوابیده...