دعوتت میکنم امشب...

به نبودنم به یادم

تو به من دنیا رو دادی

من به تو خاطره دادم

دعوتت میکنم امشب...

به دلی که بی تو سرده

به دلی که پاره پارست

به دلی که توبه کرده

دعوتت میکنم امشب...

به یه قطره اشک و هق هق

پر پر حادثه با تو

سهم من بغض دقایق

دعوتم کن که بسوزم

تویه شک دل بریدن

ای خدا کی بود که برگشت

 سایه تو یا دل من

میدانم فردا سحر گاهان است..

و آنگاه که سحر دمید..

فرزندم نسل آینده..

دلتنگیهای امروزم را به تمسخر میگیرد..

و بهار پاییز شده..

بارنگ زردش بر من طعنه میزند..

به کدام سو بگریزم..

دلم از غربت خیس جاده ها میگیرد..

وترانه ی قلبم میشکنند..

تا آهنگی دیگر از برنادت بنوازند ..

آ خر..

به کدام سو بگریزم..

به کدام سو ...؟..

هرشب دلم یکریز میشکند..

و ابرهایی پنهان..

که بر دلم سایه انداخته اند..

از چشمانم می بارند..

و تصویری  از تو در خاطراتم ...

که نظاره گر روی سیاهم هستند ..

آری من باخته ام..

باخته را ...تو بگو ..

بکدامین سو بگریزد ...

هرچند میدانم ناجی تویی ..

پس توان گریزم نیست ..

چون حق فرزند بشر . برگردنم سنگینی میکند..

اوست که مرا در مقابلت به زمین زنجیر میکند  ..

آری میدانم که من باخته ام ..

باخته را راه گریز نیست ..

سالهاست شرم حضورم..

در دریای معرفت تو پرسه میزند ..

اما رسم  اینچنین نیست..

تو میدانستی که من می بازم..

کشاندن بازنده ای را به مسلخ عشق رسم نیست ..

امروز هم قاضی تویی..

حکم بران ..

گردن بزن..

بزن..

اما به آتش یک کس..

جماعتی نباید بسوزند..

چه رسد به فرزند بشر..

شه سوار حق تویی ..

رو سیاهی را عنایتی شاهانه کن..

در گذر..

درگذر تا آخرین گام من..

گام تو باشد..

محبوب من..

تو خود میدانی که دلم آرام و قرار ندارد..

و کاسه ی خشک شده ی چشمانم ..

توان باریدن ..

آخر ..بو بگو ..

به کدا مین سو بگریزم..

نمیدانم..

بجز تو..

که را دارم..

آری محبوب من..

دریای دلم توفانیست..

توفانی عظیم..

و بارش پایان ناپذر اشکهایم ..

که روسیاهی مرا بر آب روان نیز ..

نتوان سپرد ..

تو بگو ..

قایق طوفان زده ام را..

 به کدامین ساحل بکشانم ..