عاشقانه   عاشقانه  عاشقانه

اه ای خدایم بشنو صدایم

 شکنجه گاه این دنیاست جایم

              به جرم زندگی این شد سزایم

اه ای خدا بشنو صدایم

           مرا بگزار با این ماجرایم

نمی پر سم چرا این شد سزایم

     گلویم مانده از فریادو فریاد

ندارم که از غم مرگ صدایم

او همواره در جاده های شعر و شعورش مسافر و مهاجر بود

با مهر آمده بود و با اردیبهشت رفت

کسی که قبله گاهش همه ی عالم بود

غرق در طبیعت بود . و غرق در خدا . . .

" کعبه ام بر لب آب

      کعبه ام زیر اقاقی هاست

              کعبه ام مثل نسیم

   می رود باغ به باغ

        می رود شهر به شهر

            " حجر الاسود " من روشنی باغچه است . . .

و

آری . . .

تو آمدی

و پیامت را آوردی

و در رگ ها نور ریختی

و صدا کردی :

                " ای سبدهاتان پر خواب !

                                سیب آوردم ، سیب سرخ خورشید "

و چه ساده رفتی

از مرز خواب هم گذشتی

پرسیدی : " کجاست سمت حیات ؟

                      من از کدام طرف می رسم به هدهد ؟ "

و چه زود سمت حیات را یافتی

                       و با هدهد همسفر شدی

" عبور باید کرد

صدای باد می آید ، عبور باید کرد

و من مسافرم ای بادهای هموار "

                 ای مسافر :

                                 به همراه بادبادک ها روان شدی

                                 و حضور " هیچ " ملایم را خود یافتی

و در آخر گفتی :

                             شب سرودش را خواند

                                                      نوبت پنچره هاست . .

ای لطیف ترین گل بوستان هستی

ای باغبان هستی من

گاهِ روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند

گاهِ پروریدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد

و ای خدایی که

شکوفایی نام تو

بر لب ها

صفا بخش دل های نا امید و بی طراوت است

و سبزی یاد تو در جان ها

پرواز شاپرک های عاشق است

در بیکرانه های افق بیداری و روشنایی

دست به دعا می برم

و از تو می خواهم

که همه ی مادران را

در پناه خودت سالم و سرفراز داری و به ما توفیق دهی

که مادر را بیشتر از هر وقت دیگری

دوست بداریم و دست بوسش باشیم

در این دریای سکوت

مرا یارای سخن گفتن نیست

گویی کلمات

بر زبان ، محو می شوند

در این هق هق ثانیه ها

ای بی کران ابدی !

تنها در آغوش تو

خواهم گریست. . .

به چشمان نفرت خیره شو ولبخند بزن

از لبخند تو گلی خواهد شکفت

وکسانی که تو را دوست می دارند

تو را از ساحل هزارن مرگ وزندگی خواهند شناخت

 باز تنها با سری خمیده خواهم گشت

 و در دل می دانم که عشق تنها حقیقت ابدی جهان است

 خورشید و ماه دوست داشتنی               

بر سراسر این راه سخت و طولانی پرتو می افکنند