میگویم و میخندم دیوانه چنین باید       میسوزم ومی سازم پروانه چنین باید

می گویم ومی رقسم می نلم و میخانم در بزم جهان شوری مستانه چنین باید

من این همه شیدای دارم ز لب جامی

شب وروزم بسوز وساز عمرم بی امان طی شد گهی از ساختن نالم گهی در سوختن گویم

خدا را مهلتی از باغبان تا زینقفسگاهی برون ارم سرو حالی به مرغان چمن گویم

بگویم عاشقم بی همدمم دیوانه ام مستم نمیدانم کدامین حال م درد خیشتن گویم

از ان گمگشته منهم نشانی اور ای قاسد که چون یعقوب نا بینا سخن پیرهن گویم

تومی ای به بالینم ولی ان دم که خاکم خوشامد گویمت اما در اغوش کفن گویم

اگه یه پروانه امدرو سرت نشست نپرونش چون من ادرس قشنگ ترین گل دنیا رو بهش دادم

یارو میخاد زیر دریایی قرق کنه درمیزنه فرار میکنه